Z EUROPY

Ten klaun już się więcej nie zaśmieje…

Tańczące klauny nad wejściem do cyrku.
Fot. Paulina Bukowska

Przed przyjazdem do Mołdawii spotkałem się z opinią, że w Kiszyniowie niewiele jest do zobaczenia. Miasto faktycznie na pierwszy rzut oka nie wydaje się proponować za wiele. W takich wypadkach couchserfer czy zaprzyjaźniony miejscowy może okazać się niezastąpiony. To dzięki Dmitrowi zwiedziłem w Kiszyniowie niesamowite miejsce – opuszczony cyrk.

Obok tego betonowego kolosa nie da się przejść obojętnie. Wybudowany został w 1981 roku. Utrzymany w socrealistycznym stylu, był uznawany za najpiękniejszy i najwygodniejszy w całym ZSRR. Ponoć w latach swojej świetności wystawiano w nim od trzydziestu sześciu do pięćdziesięciu siedmiu przedstawień miesięcznie. Choć brzmi to trochę nieprawdopodobnie, ponoć inne cyrki w ZSRR dawały maksymalnie dwanaście rocznie. Wszyscy najwięksi sztuk mistrzowie i artyści bloku komunistycznego chcieli dać swój pokaz w tym miejscu.

Cyrk
fot. Paulina Bukowska

Katastrofę wieścili już mieszkańcy Kiszyniowa, ponieważ cyrk został wybudowany dokładnie w miejscu starego miejskiego cmentarza. Po upadku Związku Radzieckiego wystąpienia odbywały się już nieregularnie i coraz rzadziej. Aż w 2004 cyrk został zamknięty i oddany do remontu. Niestety miasto nie miało pieniędzy, więc zamienili cyrk w spółkę akcyjną w celu przyciągnięcia inwestycji. Ostatecznie cyrk został sprzedany podejrzanej firmie z Cypru, prawdopodobnie w celu prania pieniędzy. Obecnie nie widać rozwiązania sytuacji, a cyrk coraz bardziej podupada.

Włamujemy się do środka.
fot. Paulina Bukowska

Dmitri nie był w środku od lat dzieciństwa. Nie był pewny czy uda nam się dostać do środka. Na szczęście sobie poradziliśmy. Otoczył nas ten niesamowity klimat jaki może towarzyszyć tylko opuszczonym miejscom. Bogate żyrandole, choć częściowo porozbijane, świadczą o minionej świetności tego miejsca. Podarte plakaty przypominają epokę, której już nie ma. Puste przestrzenie wydają się aż prosić o zapełnienie. Ściany wciąż odbijają echa tłumów z przeszłości. To miejsce płacze, cyrk nie może się obyć bez publiki.

Niestety niewiele tu zostało. Zapewne co miało jakąkolwiek wartość już stąd zabrano. Gdzieniegdzie walają się odchody. Ktoś zgubił but. Postanawiamy się ulotnić gdy dostrzegamy dwójkę ludzi – najprawdopodobniej mieszkańców tego miejsca.

Lubię opuszczone miejsca. Są fascynujące, podkreślają nietrwałość i ulotność naszego świata. Czasem bywają trochę złowieszcze. Nigdy nie lubiłem klaunów. Bardziej niż do cyrków pasują mi do horrorów. Może więc dobrze, że opuściliśmy cyrk przed zapadnięciem zmroku?

Sami zajrzyjcie do środka:

Ps. Fotografie zrobiła Paulina Bukowska. Ja jestem odpowiedzialny za obróbkę.

1 myśl na temat “Ten klaun już się więcej nie zaśmieje…”

Dodaj komentarz